اینکوترمز چیست؛ اهداف، کاربرد و مجموعه قوانین

قانون کسب و کار


اینکوترمز یک کلمه انگلیسی به معنای تجارت بین المللی است. از قدیم الایام، تجار اغلب در مراحل مختلف تجارت خود با یکدیگر و قراردادهایشان اختلاف نظر و سوء تفاهم داشتند، بنابراین اتاق بازرگانی بین المللی مجموعه قوانینی را برای رسیدگی به این مسائل تدوین کرده است. در این مقاله با ما همراه باشید تا شما را با اینکوترمز، فرآیند تدوین و توضیح مجموعه قوانین، اصطلاحات، ویژگی ها و اهداف آن آشنا کنیم.

تجارت یکی از قدیمی ترین و پرماجراترین فعالیت های بشری است. شاید نتوان تاریخ دقیق پیدایش آن را مشخص کرد، اما مطمئناً از نیازهای بشر نشات گرفته است.

بازرگانان برای به دست آوردن نیازهای دیگران و در ازای تامین نیازهای اولیه مورد نیاز مردم کشور خود، زحمت کشیدند و سخت تلاش کردند. از طرفی حمل و نقل کالا از نقطه ای به نقطه دیگر با مشکل مواجه می شد و راه ها اهمیت پیدا می کرد و کارگران و خدمه ای برای جابجایی و نگهبانی کالا استخدام می کردند.

تجارت و قوانین تجارت بین‌الملل در دهه‌های اخیر دائماً در حال تغییر بوده و اکنون اهمیت فزاینده‌ای پیدا کرده است. تسلط بر قوانین داخلی و بین المللی برای موفقیت در تجارت و اجتناب از اشتباهات ضروری است. اینکوترمز در این میان بسیار مهم و حساس است و بدون اغراق می توان گفت که اکثر معاملات بین المللی به طرق مختلف از آن سود می برند.

در واقع، اینکوترمز راه حل های استاندارد را در هر تراکنش شناسایی کرد و وظایف هر یک از طرفین معامله را استاندارد کرد. اینکوترمز به مسائل مربوط به حمل و نقل کالا از فروشنده به خریدار؛ مانند حمل و نقل کالا، ترخیص کالا، واردات و صادرات کالا، تعیین مسئول پرداخت و مسئول ریسک جابجایی و انتقال کالا در مراحل مختلف حمل و نقل.

اصطلاحات مختلف اینکوترمز معمولاً برای اشاره به مکان های جغرافیایی استفاده می شود. جنبش های مربوط به جابجایی، اینکوترمز توسط اتاق بازرگانی بین المللی (ICC) ایجاد شده است. در سال 1936، اتاق بازرگانی بین المللی (ICC) که کارت بازرگانی را صادر می کند، یک مطالعه بین المللی به نام اینکوترمز انجام داد.

اینکوترمز که شامل شرایط تجارت بین المللی است. در واقع قوانین بین خریدار و فروشنده را در معاملات تجاری تعیین می کند که آخرین آن اینکوترمز 2010 است.

تاریخچه اینکوترمز

اگرچه اصطلاحات تجاری از قرن هفدهم به کار رفته است، اما گاهی اوقات در کشورهای مختلف و حتی در بنادر مختلف یک کشور به طور متفاوتی تفسیر می شد. از دهه 1920، اتاق بازرگانی بین المللی برای تعیین و تفسیر دقیق معانی این اصطلاحات و عبارات کار می کند.

حمل و نقل ریلی در این زمان در تجارت خارجی اهمیت داشت و لازم بود برای این روش حمل و نقل قاعده ای وضع شود. بنابراین در اینکوترمز 1953 دو قانون FOT و FOR برای حمل و نقل ریلی طراحی شد و قوانین آنها تدوین شد و تعداد قوانین به 8 رسید.

تجدید نظر بعدی اینکوترمز در سال 1967 توسط اتاق بازرگانی بین المللی انجام شد که طی آن دو قانون DDP و DAF به اینکوترمز اضافه شد و تعداد قوانین به 10 رسید. در این دو قانون امکان تحویل کالاهای قبل و بعد از گمرک در مقصد، توسط فروشنده پیش بینی شده و مقرراتی برای ریسک ها و پرداخت هزینه ها وضع شده است.

اگرچه در قوانین دیگر، فروشنده هزینه حمل تا مقصد را پرداخت می کرد، اما مسئولیتی در قبال خطرات و هزینه های غیرمنتظره در حین حمل به مقصد بر عهده او نبود. اما در قانون DAF فروشنده چنین مسئولیتی را تا نقطه تحویل به مقصد قبل از گمرک یعنی تا مرحله تحویل کالا توسط وسیله حمل و نقل به خریدار بر عهده دارد و در قانون DDP تا پس از ترخیص از گمرک مسئول است.

در بازنگری بعدی اینکوترمز از سال 1976 تا 1980، حمل و نقل غیردریایی کالاهای تجاری افزایش یافت و بیمه اهمیت بیشتری یافت. در نتیجه اینکوترمز 1980 قوانین CIP و CPT را توسعه داد و نکته مهم نحوه استفاده از این دو قانون بود.

با توجه به قوانینی مانند CPR و CIF که برای حمل و نقل دریایی استفاده می شد و سپس C&F نامیده می شد، دو قانون جدید برای حمل و نقل غیرقانونی استفاده شد. در این تجدید نظر، قانون FCA نیز برای اولین بار معرفی شد.

در بازنگری اینکوترمز در سال 1990، قانون FCA که در سال 1980 اضافه شد، اهمیت بیشتری یافت و به طور گسترده‌تری مورد استفاده قرار گرفت. به نوعی جایگزین قوانینی شد که در این بازنگری حذف شدند. (قوانینی که حذف شد، POT-FOR-FOB AIR PORT بود). است.

با این حال، اینکوترمز 2000 در سال 2010 بازنگری شد.

در مقایسه با نسخه 2000 اینکوترمز، تغییرات متعددی در نسخه جدید اینکوترمز (2010) ایجاد شده است، به طوری که در نسخه جدید، ویژگی هایی مانند افزایش و ارتقای اصول امنیت محموله با ارائه اسناد الکترونیکی به جای اسناد فیزیکی و کاغذی وجود دارد. ارائه شده است.

در واقع این تغییر پاسخ مثبتی به تحولات جدید در تجارت الکترونیک است. نسخه جدید شامل 11 بازنویسی است که جایگزین 13 بازنویسی تجویز شده در نسخه قدیمی اینکوترمز 2000 می شود. ما همچنین به مواردی که از گروه آن حذف شده اند نگاه خواهیم کرد.

اصطلاحاتی مانند DDM، DEQ، DES، DAF از Incoterms 2010 حذف شده و اصطلاحاتی مانند ADT، DAP اضافه شده است. اینکوترمز 2000 شامل 4 گروه مختلف D، C، F، E بود، اما نسخه 2010 تنها از 2 گروه تشکیل شده است.

قوانین مربوط به انواع حمل و نقل و قوانین مربوط به حمل و نقل دریایی و حمل و نقل دریایی داخلی

گروه اول

CIP (پرداخت بار و بیمه کالا تا مقصد)، CPT (پرداخت بار به مقصد)، DAP (تحویل کالا در مقصد)، DAT (تحویل در ترمینال در مقصد)، DDD (تحویل کالا). در مقصد) در مقصد با ترخیص کالا و پرداخت حقوق و عوارض گمرکی، EXW (تحویل کالا در محل مشخص شده در مبدا) و FCA (تحویل کالا در محل مشخص شده به متصدی حمل).

گروه دوم

CFR (حمل و نقل به بندر مقصد)، CIF (بیمه و ارسال به بندر مقصد)، FAS (تحویل کشتی) و FOB (تحویل کشتی)

نسخه جدید اینکوترمز توجه ویژه ای به شفافیت تعهدات طرفین و همچنین امنیت دارد که استفاده از آن را در تجارت داخلی و بین المللی توجیه بیشتری کرده است.

هدف اینکوترمز

هدف اینکوترمز ارائه مجموعه ای از قوانین بین المللی برای تفسیر رایج ترین اصطلاحات تجاری در تجارت خارجی است. بنابراین تعدد تعابیر این اصطلاحات در کشورهای مختلف حذف شده یا حداقل به میزان قابل توجهی کاهش می یابد.

از سوی دیگر، طرفین قرارداد غالباً از شیوه های مختلف تجاری کشورهای مربوطه بی اطلاع هستند و این امر ممکن است منجر به تصورات نادرست یا اختلافات، دعاوی و در نتیجه اتلاف وقت و هزینه شود.

برای پرداختن به این مسائل، در سال 1936 اتاق بازرگانی بین المللی برای اولین بار مجموعه ای از قوانین بین المللی را برای تفسیر اصطلاحات تجاری منتشر کرد.

این مقررات به نام اینکوترمز سال 1936 شناخته شد. در سالهای 1953، 1976، 1980، 1990، 2000 و 2010، شرایط و نکات جدیدی به اینکوترمز اضافه شد تا این مقررات با رویه های تجارت بین المللی فعلی مطابقت داشته باشد. علاوه بر موارد فوق، اطلاع از محدوده وظایف و مسئولیت ها، نحوه تقسیم هزینه ها و نقطه انتقال ریسک از فروشنده به خریدار را می توان از دیگر اهداف اینکوترمز دانست.

تعریف اینکوترمز

اینکوترمزها قوانین استاندارد بین‌المللی هستند که در اتاق بازرگانی تدوین شده‌اند و نحوه تقسیم هزینه‌ها، تعهدات قراردادی و ریسک‌ها را در معاملات بین فروشنده و خریدار مشخص می‌کنند. همچنین چندین مرحله دیگر از جمله مسائل بانکی و پرداخت، بازرسی، بیمه و پیمانکاری در این قوانین وجود دارد.

به بیان ساده، اینکوترمز قصد دارد توضیح دهد که چگونه مسئولیت ها، تعهدات، هزینه ها و خطرات این فرآیند بین فروشنده و خریدار به روش استاندارد تقسیم می شود. در واقع قوانین اینکوترمز مجموعه ای از راه حل های از پیش طراحی شده برای سازماندهی و استانداردسازی رابطه فروشنده و خریدار است.

لازم به ذکر است که اینکوترمز 2010 در معاملات داخلی نیز قابل استفاده است و استفاده از آن در معاملات داخلی منعی ندارد. در این موارد باید دقت زیادی در تعیین مکان مورد توافق صورت گیرد و مکان کاملاً دقیق تعریف شود.

غالباً طرفین قرارداد از روش‌های مختلف تجاری کشور مقابل بی‌اطلاع هستند و این امر می‌تواند منجر به سوء تفاهم، اختلافات و اختلافات حقوقی و همچنین اتلاف وقت و هزینه شود. بر اساس موارد فوق، اهداف و عملکردهای زیر را می توان برای اینکوترمز در نظر گرفت:

قوانین و تفاسیر اساسی برای تفسیر روابط تجاری؛ تعیین وظایف خریداران و فروشندگان در انجام معاملات و چگونگی شرایط اساسی معاملات. ایجاد رویه ها و قوانین معین در نظام مبادلات بین المللی. تسهیل مبادلات بین المللی بین خریداران و فروشندگان.

اینکوترمز چیست و چه کاربردی دارد؟

تجارت بین الملل شامل مراحل بسیاری است. ابتدا کالای موضوع معامله از کشور مبدا حمل و به مرز و گمرک مبدأ می رسد سپس در وسیله اصلی حمل بارگیری می شود. حمل و نقل بین المللی صورت می گیرد و کالا به مرزها و گمرکات کشور مقصد می رسد. در آنجا کالا ترخیص و به انبار خریدار در داخل کشور وارد می شود.